ابتدا رمزنگاری در جنگ جهانی دوم برای انتقال پیام و فرمان های نظامی مورد استفاده قرار گرفت. در عصر دیجیتال، ریاضیات و علوم کامپیوتر برای امنیت ارتباطات، اطلاعات و انتقال پول مورد استفاده قرارگرفته اند.

ارز دیجیتالی (ارز رمزگذاری شده یا کریپتوکارنسی) یک واسط برای مبادله، همچون دلار و دیگر ارزهای معمولی است، که به منظور تبادل اطلاعات دیجیتال که از طریق اصول رمزنگاری خاص میسر شده، طراحی شده است. در ادامه بطور کامل خواهیم فهمید که ارز دیجیتالی چیست و به چه دردی میخورد.

 برای تضمین معاملات و کنترل ایجاد سکه های(کوین‌ها) جدید استفاده می شود. به بیان ساده بیشتر ارزهای دیجیتال به منظور امنیت بالا، حذف واسطه ها و غیرقابل رهگیری بودن طراحی شده اند.
اولین ارز رمزگذاری شده، بیت کوین بود که در سال 2009 ایجاد شد. اما اکنون صدها ارز رمزنگاری شده وجود دارد که اغلب آنها را Altcoin می نامند. ارزهای رمزنگاری شده به بیان ساده تر ارز دیجیتال نامیده می‌شوند.

بر خلاف بانکداری متمرکز، که در آن دولت ها از طریق فرایند چاپ پول نقد، ارزهایی مانند دلار را کنترل می کنند، دولت کنترلی روی ارزهای رمزنگاری شده ندارد زیرا آنها کاملا غیرمتمرکزند. تفاوت مهمی که اینگونه ارزها با ارزهای معمولی دارند اینست که موسسات مالی همواره می توانند پول بیشتری را ایجاد کنند و درنتیجه تورم بوجود می آید، اما بیت کوین هرگز بیش از 21 میلیون سکه در گردش ندارد. سیستم فنی که تمام ارزهای رمزگذاری شده برپایه آن استوار هستند، توسط ساتوشی ناکاماتو (Satoshi Nakamoto) ایجاد شده است.cryptocurrency

تاریخچه ارزهای رمزنگاری شده

اولین ارز رمزنگاری شده، بیت کوین بود. بیت کوین در سال 2009 توسط یک توسعه دهنده به نام ساتوشی ایجاد شد. بیت کوین از الگوریتم SHA-256 استفاده می‌کند، که یک مجموعه از توابع مختلط رمزنگاری شده هستند که توسط آژانس امنیت ملی آمریکا طراحی شده بودند.
در آوریل 2011، اولین Altcoin با نام Namecoin، برای ایجاد یک DNS غیر متمرکز ایجاد شد. در اکتبر 2011، لایت کوین منتشر شد و اولین ارز رمزنگاری شده ای بود که موفق به استفاده از الگوریتم Scrypt به جای توابع SHA-256 شد، این به عموم مردم توانایی استخراج لایت کوین را می داد آن هم بدون استفاده از سخت افزار خاص مانند ماشین آلات ASIC که مورد استفاده برای بیت کوین بود. لایت کوین تا اواخر سال 2013 توجه رسانه ها را بخود جلب کرد و به سرمایه بازار یک میلیارد دلار رسید.

Ripplecoin (رایپل) که درسال 2011 ایجاد شد، براساس پروتکل مشابه بیت کوین ساخته شد. و خدمات آن به عنوان یک سیستم پرداخت بود. ارز دیجیتال رایپل قرار بود که نقشی همچون درگاه معروف پیپال در دنیای کریپتوکارنسی بازی کند. که تا کنون محقق نشده است.

امنیت ارز دیجیتال

امنیت ارزهای دیجیتال دو بخش است
قسمت اول از مشکلات پیدا کردن مجموعه های هش ناشی می‌شود، وظیفه ای که توسط استخراج کنندگان انجام می‌شود.
قسمت دوم و محتملتر در این دو مورد، “حمله %51” است. دراین سناریو یک استخراج کننده که قدرت استخراج بیش از %51 از کل شبکه را دارد، می‌تواند کنترل بلاک چین سراسری را در دست بگیرد و یک بلاک چین جایگزین ایجاد کند. حتی دراین لحظه مهاجم محدود به این می‌شود که چه کاری میتواند انجام دهد. مهاجم میتواند معاملات خود را برگرداند یا دیگر معاملات را مسدود کند.
همچنین لازم به ذکر است دولت ها قادر به مصادره یا محدودکردن ارز دیجیتالی یا شبکه بلاک‌چین نیستند. اکثر ارزها شبه ناشناس هستند و تعدادی از کوین ها، وعده ی ناشناس بودن صد درصدی را داده اند.

قانونی بودن و مالیات ارزهای دیجیتال

ارز دیجیتال-بیت کوین
درحالیکه ارزهای دیجیتال در بسیاری از کشورها قانونی هستند، ایسلند و ویتنام به عنوان استثناء هستند.
در ایسلند عمدتاً بدلیل انسداد مبادلات ارزهای خارجی، آنها از لحاظ انحصار و قوانین آزاد نیستند. چین مؤسسات مالی را از بکاربردن بیت‌کوین ممنوع کرده است و روسیه درحالیکه از قانونی بودن ارزهای دیجیتال سخن می‌گوید، خریداری کالاها را با هر ارزی غیر از روبل روسیه غیرقانونی کرده است.
در ایالات متحده، IRS (خدمات درامد داخلی) تصریح کرده است که با بیت‌کوین همانند یک کالا برخورد می شود و شامل مالیات بر افزایش ارزش می شود.
شبکه اجرای جرایم مالی (FinCEN)، رهنمودهایی برای رمزنگاری ارزها صادرکرده است. دستورالعمل های صادر شده حاوی پیش شرط مهمی برای استخراج کنندگان بیت‌کوین است: هشدار می دهد که هر کسی که بیتکوین را ایجاد می‌کند و آنها را برای پول نقد مبادله می کند لزوما فراتر از دسترسی به قانون نیست.